Masonluq – dini-etik herekat olub XVIII esrde gizli beynelxalq teşkilat şeklinde meydana gelmişdir. İngilisceden tercümede “azad benna” menasını verir (freemason). Masonluq müxtelif formalarda mövcud olub üzvlerinin vahid menevi ve metafiziki idealları bölüşmesi ile seciyyelenir. Bunlardan en birincisi Ali Varlığa inamdır.
Masonluq yerli lojalar şeklinde fealiyyet gösterir. Yerli lojalar Baş Lojaya tabedir. Bir qayda olaraq her ölkede yalnız bir Baş Loja fealiyyet gösterir. Lakin ABŞ-da her ştatda bir Baş Loja mövcuddur. İlk Mason lojaları XVII esrde İngilterede meydana gelir. Lakin bezi tedqiqatçılar masonluğun daha qedim keçmişe malik olduğunu bildirir. Onların fikrince masonluq öz esasını Selibçilikden ve XIII esr gildiya bennaları ittifaqından götürür. Bezileri ise bunu tarixi Süleyman Mebedinin tikilmesi ile elaqelendirir.
İdeologiya ve simvolikası
Bezi lojalarda icmaya ateist düşünceli insanların qebulu daha meqbul sayılsa da, ümumilikde, masonluq da dünyanın dini tehliline esaslanır ve üzvlüyü dini mensubiyyte göre mehdudlaşdırmır. Masonluq felsefesi özünde xristianlıq ve diger dinlerin zahiri elementlerini ehtiva edir. Masonluğun remzleri ve terminologiyası öz menşeyini hrekatın ilk qardaşlarından olan bennaların emek aletlerindın alır. Mala, pergar, şaqul masonlar terefinden sözün en geniş menasında tehlil edilir ve bunlara mistik mena verilir. Masonluğun ümumqebulolunmuş remzi daxilinde açıq göz olan üçbucaqdır. Masonluğun diger remzlerinden biri de masonların müqeddes hesab etdiyi akasiya ağacıdır.
Masonluğun esas dini menası Allah ve insan ruhunun xüsusi enerji halları olmasını iddia etmesindedir. Masonlar bu telime esaslanaraq günah ve xecalet anlayışlarını redd edir, evezinde karmaların pozulmasını beşeriyyet ve mason ordeni üçün pis ve ya zererli hesab edirler. Bele ki, masonların fikrince ruh şexssiz substansiya olub başqa bir insan bedenine ötürüle biler.
Mason qaydalarını pozmuş merhumun qebir daşı üzerinde yalnız “Nebe” (yoxluq) sözü yazılır.
[redaktə / تحریر] Masonluq ve İslam
ekser İslam alimlerinın Masonluq haqqında fikirleri Anti-Semitizm ve anti-Sionizm ile bağlıdır. Bezileri ise masonluğu Deccalla bağlayırlar. Bezi müselmanlar bu telimin yehudilere xidmət etdiyini bildirirler. Onların fikrince bu özünü El-eqsa mescidini dağıtdıqdan sonra Süleyman mebedini yeniden berpa etmek cehdlerinde gösterir. Dünyanın ekser müselman dövletleri öz hüdudları daxilinde mason icmalarının fealiyyetine qadağa qoyub. Bununla bele, Türkiye, Malayziya, Merakeş, Livan, İraq ve Misirde Baş Lojalar fealiyyet gösterir.
Masonluğa namized kes ona zamin duracaq heqiqi üzvden ilkin teklif almaq şertile yaşayış yerinde fealiyyet gösteren Lojaya müriciet etmelidir. Bezi yurisdiksiyalarda üzvlüye 3 defe müracet etmeldir. Lakin bu teleb indi bir o qeder de geniş yayılmayıb. Namizedin Lojaya teklifi nece almasından asılı olmayaraq onun icmaya daxil olamsı qapalı sesverme ile müeyen edilir. Üzvlüyün lehine olanlar ağ kürecik, eleyhine olanlar ise qara kürecik qaldırır.
Ümumi telebler
Mason olmaq üçün namized aşağıdakl şertleri ödemelidir:
1. Cinsi kişi olmalı ve mason olmaq qerarını könüllü qebul etmelidir.
2. Vahid Tanrı-Yaradana inanmalıdır.
3. Yaşı minimal yaş heddinden çox olmalıdır (yurisdiksiyadan asılı olaraq 18-25)
4. Sağlam düşünce ve exlaqa malik olmalıdır.
5. Azad doğulmalı (yeni qul olmamaıdır. Lakin indi bu teleb ekser lojalarda leğv olunub).
6. 1 ve ya 2 masondan rekomendasiyası olmalıdır.
Meşhur masonlar
ABŞ prezidenti Harri Trumen
Volter - fransız yazıçısı.
İohan Sebastian Bax - bestekar.
Simon Bolivar - Latın Amerikasında azadlıq herekatının rehberi.
Ser Uinston Çörçill (Çörçill cemiyyeti onun 1921-ci ilde Masonluğu terk etdiyini iddia edir).
Ser Artur Konan Doyl - britaniyalı yazıçı, Şerlok Holmsun yaradıcısı.
Qustav Eyfel - Eyfel qüllesinin memarı.
Benjamin Franklin - ixtiraçı, ABŞ İstiqlal Beyannamesinin ve konstitusiyasının müelliflerinden biri.
İohan Volfqanq Höte - alman şair-filosofu.
Frans List - bestekar.
Volfqanq Amadey Motsart - Avstriya bestekarı.
Franklin Delano Ruzvelt - ABŞ prezidenti.
Teodor Ruzvelt - ABŞ prezidenti.
Fridrix Şiller - Alman yazıçısı.
Harri Trumen - ABŞ prezidenti.
Mark Tven - ABŞ yazıçısı.
Corc Vaşinqton - ABŞ prezidenti.
Oskar Uayld - irland dramaturqu ve şairi.
четверг, 29 января 2009 г.
понедельник, 26 января 2009 г.
Ogru Olmaq Isteyirem
NUSRET KESEMENLI
OGRU OLMAQ ISTEYIREM...
Qoy milisler esitmesin,
Qorxulu bir sirr deyirem:
Coxdandir ki, bir arzum var,
Ogru olmaq isteyirem!...
Insanlarin arasindan
Eqidesiz adamlari,
Vicdanini pula satan
nadanlari
Ogurlamaq isteyirem!
Bu torpagin gunden-gune
Niye artir derdi-seri...
Dovletlerin arasindan serhedleri
Ogurlamaq isteyirem!
Axi, ne is gormusem ki,
Ogurluq da isdi bari.
Men anamin sifetine
Vaxtsiz dusmus qirislari
Ogurlamaq isteyirem!...
Birisini yixmaq ucun
Ikisinin ulfetini,
Insanlarin ureyinden Her kinini,
nifretini,
Yalanini bundan ona,
Ondan buna satanlari,
Iki seven arasindan
O ucuncu adamlari
Ogurlamaq isteyirem!
Araz axir...
O taydan da insan baxir,
Bu taydan da insan baxir,
Nece milyon gozuyasli ezizimi,
O hesretli Tebrizimi
Ogurlamaq isteyirem!
Indi nece dovletlerden
Mezlumlarin ah-zarini,
Yad torpaqda yatib qalan,
Esrlerin arxasindan
Qollarini catib qalan
Kerbeladan Fuzulinin,
Helebdense Nesiminin mezarini
Ogurlamaq isteyirem!
Ne gizledek, bilir hami
Tonqal catib yandirirlar
bu cahani.
Qelbim deyir:
“Bir azeri meselini yadina sal:
“Ogrudan-ogruya halal...”
Prometey ogurlayib
Insanlara veren odu
Ogurlamaq isteyirem!
Lap qezebi tutsa bele Yerin mene,
goyun mene
Ne deyirsiz, deyin mene
Ogru olmaq isteyirem !!!
OGRU OLMAQ ISTEYIREM...
Qoy milisler esitmesin,
Qorxulu bir sirr deyirem:
Coxdandir ki, bir arzum var,
Ogru olmaq isteyirem!...
Insanlarin arasindan
Eqidesiz adamlari,
Vicdanini pula satan
nadanlari
Ogurlamaq isteyirem!
Bu torpagin gunden-gune
Niye artir derdi-seri...
Dovletlerin arasindan serhedleri
Ogurlamaq isteyirem!
Axi, ne is gormusem ki,
Ogurluq da isdi bari.
Men anamin sifetine
Vaxtsiz dusmus qirislari
Ogurlamaq isteyirem!...
Birisini yixmaq ucun
Ikisinin ulfetini,
Insanlarin ureyinden Her kinini,
nifretini,
Yalanini bundan ona,
Ondan buna satanlari,
Iki seven arasindan
O ucuncu adamlari
Ogurlamaq isteyirem!
Araz axir...
O taydan da insan baxir,
Bu taydan da insan baxir,
Nece milyon gozuyasli ezizimi,
O hesretli Tebrizimi
Ogurlamaq isteyirem!
Indi nece dovletlerden
Mezlumlarin ah-zarini,
Yad torpaqda yatib qalan,
Esrlerin arxasindan
Qollarini catib qalan
Kerbeladan Fuzulinin,
Helebdense Nesiminin mezarini
Ogurlamaq isteyirem!
Ne gizledek, bilir hami
Tonqal catib yandirirlar
bu cahani.
Qelbim deyir:
“Bir azeri meselini yadina sal:
“Ogrudan-ogruya halal...”
Prometey ogurlayib
Insanlara veren odu
Ogurlamaq isteyirem!
Lap qezebi tutsa bele Yerin mene,
goyun mene
Ne deyirsiz, deyin mene
Ogru olmaq isteyirem !!!
суббота, 17 января 2009 г.
NAĞIL – HEYAT
Anam olsan bele, ay anam, xeyli,
Senden gileyliyem, senden gileyli...
Sen duymaq, düşünmek öyretdin mene,
Duyub-düşünmekden azad olaydım.
Danışmaq öyretdin sen öz körpen
Nola, men anadan lal doğulaydım.
Dilini bir ile öyrendim... nahaq!..
Öz dilim özüme kesilib yağı.
Bütün ömrüm boyu çalışdım, ancaq
Öyrene bilmedim danışmamağı...
Başıma beladır menim öz dilim,
Denizem, üzüme durub sahilim.
Yerimek öyretdin tutub elimden,
Dolaşdım aranı, dolaşdım dağı.
Balana yerimek öyredince sen,
Gerek öyredeydin yıxılmamağı...
Fikirler yığılır beynimde qat-qat,
Cavablar qorxulu, suallar-yasaq.
Heyatı qanana ögeydir heyat,
Onu qanmayana doğmadır ancaq.
Meni incidirler bezen qesd ile,
Ertesi her şeyi unuduram men.
Girova düşende zalima bele
Zülm edib, kam almaq gelmir elimden.
Ana, quduzlaşır heyat, ilbeil,
Dalayır puç olan ümidlerimi.
Niye isti deyil, mehriban deyil
Bu amansız heyat qucağın kimi?..
Hardasan, ay ana, bir gel, men yene
Belalı başımı qoyum dizine.
Mene nağıl danış, dayansın anlar,
Görüm, nağıldakı o qehremanlar
Cütbaşlı divleri ne teher yıxır,
Ne teher gizlenib, tilsimden çıxır.
Bir danış, hardadır, görüm seadet?
Bizim yurdumuza o niye gelmez?
Danış, danış görüm, Melik Mehemmed
Zülmetden işığa nece çıxdı bes?
Danışma, ay anam, danışma, kiri,
Beynime batmayır bu efsaneler.
Divler görmüşem ki, nağıl divleri,
Onların yanında toyuğa benzer.
Nadanlar görmüşem, öz yolundakı
Dike eniş deyir, düze dik deyir.
Tülküler görmüşem, öz qolundakı
Demir zencirleru bileik deyir.
Atasını söyen, yada baş eyen
Rehberler görmuşem, qeddar, amansız.
Tikana gül deyen, güle kol deyen
Qarılar görmüşem dinsiz, imansız.
Quldurlar görmüşem, özge yer deyil,
Yurdunu talayıb, asude yatmış.
Tacirler görmüşem, simuzer deyil,
“Malades” sözüne Veteni satmış.
Dünyanı bilenden, duyandan beri
Menim gözlerimden düşüb heyat da.
Nağılda gördüyüm qorxunc şeyleri,
Heyatda görmüşem, anam, heyatda.
B.Vahabzade
Yanvar, 1964 – may, 1965
Anam olsan bele, ay anam, xeyli,
Senden gileyliyem, senden gileyli...
Sen duymaq, düşünmek öyretdin mene,
Duyub-düşünmekden azad olaydım.
Danışmaq öyretdin sen öz körpen
Nola, men anadan lal doğulaydım.
Dilini bir ile öyrendim... nahaq!..
Öz dilim özüme kesilib yağı.
Bütün ömrüm boyu çalışdım, ancaq
Öyrene bilmedim danışmamağı...
Başıma beladır menim öz dilim,
Denizem, üzüme durub sahilim.
Yerimek öyretdin tutub elimden,
Dolaşdım aranı, dolaşdım dağı.
Balana yerimek öyredince sen,
Gerek öyredeydin yıxılmamağı...
Fikirler yığılır beynimde qat-qat,
Cavablar qorxulu, suallar-yasaq.
Heyatı qanana ögeydir heyat,
Onu qanmayana doğmadır ancaq.
Meni incidirler bezen qesd ile,
Ertesi her şeyi unuduram men.
Girova düşende zalima bele
Zülm edib, kam almaq gelmir elimden.
Ana, quduzlaşır heyat, ilbeil,
Dalayır puç olan ümidlerimi.
Niye isti deyil, mehriban deyil
Bu amansız heyat qucağın kimi?..
Hardasan, ay ana, bir gel, men yene
Belalı başımı qoyum dizine.
Mene nağıl danış, dayansın anlar,
Görüm, nağıldakı o qehremanlar
Cütbaşlı divleri ne teher yıxır,
Ne teher gizlenib, tilsimden çıxır.
Bir danış, hardadır, görüm seadet?
Bizim yurdumuza o niye gelmez?
Danış, danış görüm, Melik Mehemmed
Zülmetden işığa nece çıxdı bes?
Danışma, ay anam, danışma, kiri,
Beynime batmayır bu efsaneler.
Divler görmüşem ki, nağıl divleri,
Onların yanında toyuğa benzer.
Nadanlar görmüşem, öz yolundakı
Dike eniş deyir, düze dik deyir.
Tülküler görmüşem, öz qolundakı
Demir zencirleru bileik deyir.
Atasını söyen, yada baş eyen
Rehberler görmuşem, qeddar, amansız.
Tikana gül deyen, güle kol deyen
Qarılar görmüşem dinsiz, imansız.
Quldurlar görmüşem, özge yer deyil,
Yurdunu talayıb, asude yatmış.
Tacirler görmüşem, simuzer deyil,
“Malades” sözüne Veteni satmış.
Dünyanı bilenden, duyandan beri
Menim gözlerimden düşüb heyat da.
Nağılda gördüyüm qorxunc şeyleri,
Heyatda görmüşem, anam, heyatda.
B.Vahabzade
Yanvar, 1964 – may, 1965
воскресенье, 28 декабря 2008 г.
The Clash of Civilizations or Dialogue Among Civilizations
The Clash of Civilizations is a theory, proposed by political scientist Samuel P. Huntington, that people's cultural and religious identities will be the primary source of conflict in the post-Cold War world. The theory was originally formulated in 1993 in a Foreign Affairs article titled "The Clash of Civilizations?",[1] as a reaction to Francis Fukuyama's 1992 book, The End of History and the Last Man. Huntington later expanded his thesis in a 1996 book The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order.
Iranian leader Mohammad Khatami introduced the idea of Dialogue Among Civilizations as a response to the theory of Clash of Civilizations. The term "Dialogue among Civilizations" became more notorious after the United Nations adopted a resolution to name the year 2001 as the year of Dialogue among Civilizations.
Huntington believed that while the age of ideology had ended, the world had only reverted to a normal state of affairs characterized by cultural conflict. In his thesis, he argued that the primary axis of conflict in the future would be along cultural and religious lines.
Huntington argues that the trends of global conflict after the end of the Cold War are increasingly appearing at these civilizational divisions. Wars such as those following the break up of Yugoslavia, in Chechnya, and between India and Pakistan were cited as evidence of inter-civilizational conflict.
Huntington also argues that the widespread Western belief in the universality of the West's values and political systems is naïve and that continued insistence on democratization and such "universal" norms will only further antagonize other civilizations. Huntington sees the West as reluctant to accept this because it built the international system, wrote its laws, and gave it substance in the form of the United Nations. Huntington identifies a major shift of economic, military, and political power from the West to the other civilizations of the world, most significantly to what he identifies as the two "challenger civilizations", Sinic and Islam.
In Huntington's view, East Asian Sinic civilization is culturally asserting itself and its values relative to the West due to its rapid economic growth. Specifically, he believes that China's goals are to reassert itself as the regional hegemon, and that other countries in the region will 'bandwagon' with China due to the history of hierarchical command structures implicit in the Confucian Sinic civilization, as opposed to the individualism and pluralism valued in the West. In other words, regional powers such as the two Koreas and Vietnam will acquiesce to Chinese demands and become more supportive of China rather than attempting to oppose it. Huntington therefore believes that the rise of China poses one of the most significant problems and the most powerful long-term threat to the West, as Chinese cultural assertion clashes with the American desire for the lack of a regional hegemony in East Asia.
Huntington argues that the Islamic civilization has experienced a massive population explosion which is fueling instability both on the borders of Islam and in its interior, where fundamentalist movements are becoming increasingly popular. Manifestations of what he terms the "Islamic Resurgence" include the 1979 Iranian revolution and the first Gulf war. Perhaps the most controversial statement Huntington made in the Foreign Affairs article was that "Islam has bloody borders". Huntington believes this to be a real consequence of several factors, including the previously mentioned Muslim youth bulge and population growth and Islamic proximity to many civilizations including Sinic, Orthodox, Western, and African.
Huntington sees Islamic civilization as a potential ally to China, both having more revisionist goals and sharing common conflicts with other civilizations, especially the West. Specifically, he identifies common Chinese and Islamic interests in the areas of weapons proliferation, human rights, and democracy that conflict with those of the West, and feels that these are areas in which the two civilizations will cooperate. Russia, Japan, and India are what Huntington terms 'swing civilizations' and may favor either side. Russia, for example, clashes with the many Muslim ethnic groups on its southern border (such as Chechnya) but cooperates with Iran in order to avoid further Muslim-Orthodox violence in Southern Russia and in an attempt to continue the flow of oil. Huntington argues that a "Sino-Islamic connection" is emerging in which China will cooperate more closely with Iran, Pakistan, and other states to augment its international position.
Huntington also argues that civilizational conflicts are "particularly prevalent between Muslims and non-Muslims", identifying the "bloody borders" between Islamic and non-Islamic civilizations. This conflict dates back as far as the initial thrust of Islam into Europe, its eventual expulsion in the Iberian reconquest, the attacks of the Ottoman Turks on Eastern Europe and Vienna, and the European imperial division of the Islamic nations in the 1800s and 1900s. He believes that some of the factors contributing to this conflict are that both Christianity (upon which Western civilization is based) and Islam are:
Missionary religions, seeking conversion by others
Universal, "all-or-nothing" religions, in the sense that it is believed by both sides that only their faith is the correct one
Teleological religions, that is, that their values and beliefs represent the goals of existence and purpose in human existence.
More recent factors contributing to a Western-Islamic clash, Huntington wrote, are the Islamic Resurgence and demographic explosion in Islam, coupled with the values of Western universalism - that is, the view that all civilizations should adopt Western values - that infuriate Islamic fundamentalists.
All these historical and modern factors combined, Huntington wrote briefly in his Foreign Affairs article and in much more detail in his 1996 book, would lead to a bloody clash between the Islamic and Western civilizations. Along with Sinic-Western conflict, he believed, the Western-Islamic clash would represent the bloodiest conflicts of the early 21st century. Thus, the September 11, 2001 terrorist attacks and subsequent events including the Afghanistan and Iraq wars have been widely viewed as a vindication of the Clash theory.[citation needed]
[edit] Core state and fault line conflicts
In Huntington's view, intercivilizational conflict manifests itself in two forms: fault line conflicts and core state conflicts. Fault line conflicts are on a local level and occur between adjacent states belonging to different civilizations or within states that are home to populations from different civilizations. Core state conflicts are on a global level between the major states of different civilizations. Core state conflicts can arise out of fault line conflicts when core states become involved.[3]
These conflicts may result from a number of causes, such as: relative influence or power (military or economic), discrimination against people from a different civilization, intervention to protect kinsmen in a different civilization, or different values and culture, particularly when one civilization attempts to impose its values on people of a different civilization
The term "Dialogue Among Civilizations" became famous after the United Nations adopted a resolution to name the year 2001 as the year of Dialogue Among Civilizations
The page dedicated to the United Nations Year of Dialog Among Civilizations [3], introduces the idea as follows:
“
What is diversity? What can people do to open the lines of communication and redefine the meaning of diversity? How can we better understand diversity? What is the overall perception of diversity? These were the questions the General Assembly grappled with in 1998, when the year 2001 was announced as the United Nations Year of Dialogue Among Civilizations.
What does a dialogue among civilizations mean? One could argue that in the world there are two groups of civilizations – one which perceives diversity as a threat and the other which sees it as an opportunity and an integral component for growth. The Year of Dialogue Among Civilizations was established to redefine diversity and to improve dialogue between these two groups. Hence, the goal of the Year of Dialogue Among Civilizations is to nurture a dialogue which is both preventive of conflicts – when possible – and inclusive in nature.
To do this, Governments, the United Nations system and other relevant international and non-governmental organizations were invited by the United Nations General Assembly to plan and implement cultural, educational and social programmes to promote the concept of the dialogue among civilizations.
Here are some excerpts from the vision of the Foundation for Dialogue among Civilizations [4]:
“
... The act of dialogue among cultures and civilizations faces multiple theoretical and practical questions. Fundamental questions regarding civilization and culture, and the intellectual and scientific preoccupations in this regard should not be underestimated. I would like, however, to emphasize that the main objective for this initiative of dialogue among cultures and civilizations is in fact to initiate a new paradigm in international relations and those among human beings in our contemporary world. This necessity will be clearer when we compare it with the other paradigms which currently form the basis of international relations. It is through a fundamental and structural critique of these paradigms that the raison d’être for this new paradigm is identified.
We cannot invite people and governments to the paradigm of dialogue of cultures and civilizations without learning lessons from history, without thoroughly investigating the reasons behind major world disasters in the twentieth century and their continuation in the current one, and without passing judgment on the existing dominant paradigm which is based on a dialogue of power and glorification of might.
Dialogue among civilizations, viewed from an ethical perspective, is in fact an invitation to discard what might be termed the power oriented will, in favour of a love oriented one. In this case, the result of dialogue will be empathy and compassion. And the interlocutors will primarily be thinkers, leaders, artists and all benevolent intellectuals who are the true representatives of their respective cultures and civilizations.
Relying on shared principles, objectives, and threats in order to find shared solutions is a major step towards changing the existing situation and isolating the extremists who, by sanctifying violence and force, have spoilt the world for all its inhabitants regardless of their culture or civilization.
what do u think?
Iranian leader Mohammad Khatami introduced the idea of Dialogue Among Civilizations as a response to the theory of Clash of Civilizations. The term "Dialogue among Civilizations" became more notorious after the United Nations adopted a resolution to name the year 2001 as the year of Dialogue among Civilizations.
Huntington believed that while the age of ideology had ended, the world had only reverted to a normal state of affairs characterized by cultural conflict. In his thesis, he argued that the primary axis of conflict in the future would be along cultural and religious lines.
Huntington argues that the trends of global conflict after the end of the Cold War are increasingly appearing at these civilizational divisions. Wars such as those following the break up of Yugoslavia, in Chechnya, and between India and Pakistan were cited as evidence of inter-civilizational conflict.
Huntington also argues that the widespread Western belief in the universality of the West's values and political systems is naïve and that continued insistence on democratization and such "universal" norms will only further antagonize other civilizations. Huntington sees the West as reluctant to accept this because it built the international system, wrote its laws, and gave it substance in the form of the United Nations. Huntington identifies a major shift of economic, military, and political power from the West to the other civilizations of the world, most significantly to what he identifies as the two "challenger civilizations", Sinic and Islam.
In Huntington's view, East Asian Sinic civilization is culturally asserting itself and its values relative to the West due to its rapid economic growth. Specifically, he believes that China's goals are to reassert itself as the regional hegemon, and that other countries in the region will 'bandwagon' with China due to the history of hierarchical command structures implicit in the Confucian Sinic civilization, as opposed to the individualism and pluralism valued in the West. In other words, regional powers such as the two Koreas and Vietnam will acquiesce to Chinese demands and become more supportive of China rather than attempting to oppose it. Huntington therefore believes that the rise of China poses one of the most significant problems and the most powerful long-term threat to the West, as Chinese cultural assertion clashes with the American desire for the lack of a regional hegemony in East Asia.
Huntington argues that the Islamic civilization has experienced a massive population explosion which is fueling instability both on the borders of Islam and in its interior, where fundamentalist movements are becoming increasingly popular. Manifestations of what he terms the "Islamic Resurgence" include the 1979 Iranian revolution and the first Gulf war. Perhaps the most controversial statement Huntington made in the Foreign Affairs article was that "Islam has bloody borders". Huntington believes this to be a real consequence of several factors, including the previously mentioned Muslim youth bulge and population growth and Islamic proximity to many civilizations including Sinic, Orthodox, Western, and African.
Huntington sees Islamic civilization as a potential ally to China, both having more revisionist goals and sharing common conflicts with other civilizations, especially the West. Specifically, he identifies common Chinese and Islamic interests in the areas of weapons proliferation, human rights, and democracy that conflict with those of the West, and feels that these are areas in which the two civilizations will cooperate. Russia, Japan, and India are what Huntington terms 'swing civilizations' and may favor either side. Russia, for example, clashes with the many Muslim ethnic groups on its southern border (such as Chechnya) but cooperates with Iran in order to avoid further Muslim-Orthodox violence in Southern Russia and in an attempt to continue the flow of oil. Huntington argues that a "Sino-Islamic connection" is emerging in which China will cooperate more closely with Iran, Pakistan, and other states to augment its international position.
Huntington also argues that civilizational conflicts are "particularly prevalent between Muslims and non-Muslims", identifying the "bloody borders" between Islamic and non-Islamic civilizations. This conflict dates back as far as the initial thrust of Islam into Europe, its eventual expulsion in the Iberian reconquest, the attacks of the Ottoman Turks on Eastern Europe and Vienna, and the European imperial division of the Islamic nations in the 1800s and 1900s. He believes that some of the factors contributing to this conflict are that both Christianity (upon which Western civilization is based) and Islam are:
Missionary religions, seeking conversion by others
Universal, "all-or-nothing" religions, in the sense that it is believed by both sides that only their faith is the correct one
Teleological religions, that is, that their values and beliefs represent the goals of existence and purpose in human existence.
More recent factors contributing to a Western-Islamic clash, Huntington wrote, are the Islamic Resurgence and demographic explosion in Islam, coupled with the values of Western universalism - that is, the view that all civilizations should adopt Western values - that infuriate Islamic fundamentalists.
All these historical and modern factors combined, Huntington wrote briefly in his Foreign Affairs article and in much more detail in his 1996 book, would lead to a bloody clash between the Islamic and Western civilizations. Along with Sinic-Western conflict, he believed, the Western-Islamic clash would represent the bloodiest conflicts of the early 21st century. Thus, the September 11, 2001 terrorist attacks and subsequent events including the Afghanistan and Iraq wars have been widely viewed as a vindication of the Clash theory.[citation needed]
[edit] Core state and fault line conflicts
In Huntington's view, intercivilizational conflict manifests itself in two forms: fault line conflicts and core state conflicts. Fault line conflicts are on a local level and occur between adjacent states belonging to different civilizations or within states that are home to populations from different civilizations. Core state conflicts are on a global level between the major states of different civilizations. Core state conflicts can arise out of fault line conflicts when core states become involved.[3]
These conflicts may result from a number of causes, such as: relative influence or power (military or economic), discrimination against people from a different civilization, intervention to protect kinsmen in a different civilization, or different values and culture, particularly when one civilization attempts to impose its values on people of a different civilization
The term "Dialogue Among Civilizations" became famous after the United Nations adopted a resolution to name the year 2001 as the year of Dialogue Among Civilizations
The page dedicated to the United Nations Year of Dialog Among Civilizations [3], introduces the idea as follows:
“
What is diversity? What can people do to open the lines of communication and redefine the meaning of diversity? How can we better understand diversity? What is the overall perception of diversity? These were the questions the General Assembly grappled with in 1998, when the year 2001 was announced as the United Nations Year of Dialogue Among Civilizations.
What does a dialogue among civilizations mean? One could argue that in the world there are two groups of civilizations – one which perceives diversity as a threat and the other which sees it as an opportunity and an integral component for growth. The Year of Dialogue Among Civilizations was established to redefine diversity and to improve dialogue between these two groups. Hence, the goal of the Year of Dialogue Among Civilizations is to nurture a dialogue which is both preventive of conflicts – when possible – and inclusive in nature.
To do this, Governments, the United Nations system and other relevant international and non-governmental organizations were invited by the United Nations General Assembly to plan and implement cultural, educational and social programmes to promote the concept of the dialogue among civilizations.
Here are some excerpts from the vision of the Foundation for Dialogue among Civilizations [4]:
“
... The act of dialogue among cultures and civilizations faces multiple theoretical and practical questions. Fundamental questions regarding civilization and culture, and the intellectual and scientific preoccupations in this regard should not be underestimated. I would like, however, to emphasize that the main objective for this initiative of dialogue among cultures and civilizations is in fact to initiate a new paradigm in international relations and those among human beings in our contemporary world. This necessity will be clearer when we compare it with the other paradigms which currently form the basis of international relations. It is through a fundamental and structural critique of these paradigms that the raison d’être for this new paradigm is identified.
We cannot invite people and governments to the paradigm of dialogue of cultures and civilizations without learning lessons from history, without thoroughly investigating the reasons behind major world disasters in the twentieth century and their continuation in the current one, and without passing judgment on the existing dominant paradigm which is based on a dialogue of power and glorification of might.
Dialogue among civilizations, viewed from an ethical perspective, is in fact an invitation to discard what might be termed the power oriented will, in favour of a love oriented one. In this case, the result of dialogue will be empathy and compassion. And the interlocutors will primarily be thinkers, leaders, artists and all benevolent intellectuals who are the true representatives of their respective cultures and civilizations.
Relying on shared principles, objectives, and threats in order to find shared solutions is a major step towards changing the existing situation and isolating the extremists who, by sanctifying violence and force, have spoilt the world for all its inhabitants regardless of their culture or civilization.
what do u think?
среда, 26 ноября 2008 г.
Heyat-Naghil
NAĞIL – HƏYAT
Anam olsan belə, ay anam, xeyli,
Səndən gileyliyəm, səndən gileyli...
Sən duymaq, düşünmək öyrətdin mənə,
Duyub-düşünməkdən azad olaydım.
Danışmaq öyrətdin sən öz körpənə
Nola, mən anadan lal doğulaydım.
Dilini bir ilə öyrəndim... nahaq!..
Öz dilim özümə kəsilib yağı.
Bütün ömrüm boyu çalışdım,
ancaq Öyrənə bilmədim danışmamağı...
Başıma bəladır mənim öz dilim,
Dənizəm, üzümə durub sahilim.
Yerimək öyrətdin tutub əlimdən,
Dolaşdım aranı, dolaşdım dağı.
Balana yerimək öyrədincə sən,
Gərək öyrədəydin yıxılmamağı...
Fikirlər yığılır beynimdə qat-qat,
Cavablar qorxulu, suallar-yasaq.
Həyatı qanana ögeydir həyat,
Onu qanmayana doğmadır ancaq.
Məni incidirlər bəzən qəsd ilə,
Ertəsi hər şeyi unuduram mən.
Girəvə düşəndə zalimə belə
Zülm edib, kam almaq gəlmir əlimdən.
Ana, quduzlaşır həyat, ilbəil,
Dalayır puç olan ümidlərimi.
Niyə isti deyil, mehriban deyil
Bu amansız həyat qucağın kimi?..
Hardasan, ay ana, bir gəl, mən yenə
Bəlalı başımı qoyum dizinə.
Mənə nağıl danış, dayansın anlar,
Görüm, nağıldakı o qəhrəmanlar
Cütbaşlı divləri nə təhər yıxır,
Nə təhər gizlənib, tilsimdən çıxır.
Bir danış, hardadır, görüm səadət?
Bizim yurdumuza o niyə gəlməz?
Danış, danış görüm, Məlik Məhəmməd
Zülmətdən işığa necə çıxdı bəs?
Danışma, ay anam, danışma, kiri,
Beynimə batmayır bu əfsanələr.
Divlər görmüşəm ki, nağıl divləri,
Onların yanında toyuğa bənzər.
Nadanlar görmüşəm, öz yolundakı
Dikə eniş deyir, düzə dik deyir.
Tülkülər görmüşəm, öz qolundakı
Dəmir zəncirlərə bilərzik deyir.
Atasını söyən, yada baş əyən
Rəhbərlər görmuşəm, qəddar, amansız.
Tikana gül deyən, gülə kol deyən
Qarılar görmüşəm dinsiz, imansız.
Quldurlar görmüşəm, özgə yer deyil,
Yurdunu talayıb, asudə yatmış.
Tacirlər görmüşəm, simuzər deyil,
“Malades” sözünə Vətəni satmış.
Dünyanı biləndən, duyandan bəri
Mənim gözlərimdən düşüb həyat da.
Nağılda gördüyüm qorxunc şeyləri,
Həyatda görmüşəm, anam, həyatda.
Anam olsan belə, ay anam, xeyli,
Səndən gileyliyəm, səndən gileyli...
Sən duymaq, düşünmək öyrətdin mənə,
Duyub-düşünməkdən azad olaydım.
Danışmaq öyrətdin sən öz körpənə
Nola, mən anadan lal doğulaydım.
Dilini bir ilə öyrəndim... nahaq!..
Öz dilim özümə kəsilib yağı.
Bütün ömrüm boyu çalışdım,
ancaq Öyrənə bilmədim danışmamağı...
Başıma bəladır mənim öz dilim,
Dənizəm, üzümə durub sahilim.
Yerimək öyrətdin tutub əlimdən,
Dolaşdım aranı, dolaşdım dağı.
Balana yerimək öyrədincə sən,
Gərək öyrədəydin yıxılmamağı...
Fikirlər yığılır beynimdə qat-qat,
Cavablar qorxulu, suallar-yasaq.
Həyatı qanana ögeydir həyat,
Onu qanmayana doğmadır ancaq.
Məni incidirlər bəzən qəsd ilə,
Ertəsi hər şeyi unuduram mən.
Girəvə düşəndə zalimə belə
Zülm edib, kam almaq gəlmir əlimdən.
Ana, quduzlaşır həyat, ilbəil,
Dalayır puç olan ümidlərimi.
Niyə isti deyil, mehriban deyil
Bu amansız həyat qucağın kimi?..
Hardasan, ay ana, bir gəl, mən yenə
Bəlalı başımı qoyum dizinə.
Mənə nağıl danış, dayansın anlar,
Görüm, nağıldakı o qəhrəmanlar
Cütbaşlı divləri nə təhər yıxır,
Nə təhər gizlənib, tilsimdən çıxır.
Bir danış, hardadır, görüm səadət?
Bizim yurdumuza o niyə gəlməz?
Danış, danış görüm, Məlik Məhəmməd
Zülmətdən işığa necə çıxdı bəs?
Danışma, ay anam, danışma, kiri,
Beynimə batmayır bu əfsanələr.
Divlər görmüşəm ki, nağıl divləri,
Onların yanında toyuğa bənzər.
Nadanlar görmüşəm, öz yolundakı
Dikə eniş deyir, düzə dik deyir.
Tülkülər görmüşəm, öz qolundakı
Dəmir zəncirlərə bilərzik deyir.
Atasını söyən, yada baş əyən
Rəhbərlər görmuşəm, qəddar, amansız.
Tikana gül deyən, gülə kol deyən
Qarılar görmüşəm dinsiz, imansız.
Quldurlar görmüşəm, özgə yer deyil,
Yurdunu talayıb, asudə yatmış.
Tacirlər görmüşəm, simuzər deyil,
“Malades” sözünə Vətəni satmış.
Dünyanı biləndən, duyandan bəri
Mənim gözlərimdən düşüb həyat da.
Nağılda gördüyüm qorxunc şeyləri,
Həyatda görmüşəm, anam, həyatda.
воскресенье, 2 ноября 2008 г.
Рустам Ибрагимбеков: «В Азербайджане нарушен главный механизм, без которого нация жить не может. Каждая нация существует за счет своей элиты»
Вы считаете себя русским или азербайджанцем?- Как это?.. Я только азербайджанец.- В Баку сейчас лучше, чем было при Советской власти?- Там нарушен нормальный ритм городской жизни. Это как демографическая катастрофа. Вот представьте себе, город, в котором жили полтора миллиона человек – половина по каким-то причинам уехала, и в том числе азербайджанцы, а вместо них приехало два миллиона людей, не подготовленных к городской жизни.Лучше это или хуже – не нам определять. Но что Баку - уже другой город – вне всякого сомнения, там люди совершенно другие. Баку имел свой образ жизни, свое мировоззрение.Понятие бакинец было не случайным, за ним стояло очень многое. Сейчас все размывается, и остались лишь какие-то островки. В Азербайджане нарушен главный механизм, без которого нация жить не может. Каждая нация существует за счет своей элиты.Сейчас ее нет, и самое главное - нарушен механизм ее образования. Национальная элита образуется очень сложно и медленно. То, что от нее сохранилось - отброшено на обочину жизни. Страна без национальной элиты не имеет будущего. Потому что механизм выбрасывает на верх власти не лучших, срабатывают семейные, денежные, региональные, коррупционные соображения.Человек, который достоин, практически не может пробиться, или же он должен притвориться таким, как все – иначе на обочину жизни. Когда в Баку приезжаешь, то приезжаешь уже не в Баку: уже в аэропорту тебя встречают люди, которые вместо приветствия, просят с тебя мзду за доставку до города.Вот в этом смысле, Баку уже не тот. Да и обустраивается он, в плане архитектуры, не в лучшем смысле. Но все же я его бесконечно люблю и при первой же возможности, половину времени провожу в этом городе.- У вас есть там планы?- Масса. И в том числе работа с моим театром. Он называется «Ибрус», о нем знает лишь узкий круг людей, но я его очень люблю.
пятница, 24 октября 2008 г.
ŞAİR NE TEZ GOCALDIN SEN!
ŞAİR NE TEZ GOCALDIN SEN!
Ne'metse de gözel şe'ir, şair olan gem de yeyir...
ömür keçir bir adetle, uğurlu bir saadetle
gören meni nedir deyir, saçlarına düşen bu den
şair, ne tez gocaldın sen?
Dünen mene öz elinde gül getiren bir gelin de
gözlerinde minbir sual, heykel kimi dayandı lal...
o bextever gözelin de men oxudum gözlerinden
şair, ne tez gocaldın sen?
Ovçuluğa meyil saldım, gece gündüz çölde galdım
dağ başından enib düze bir ox kimi süze süze
neçe ceyran nişan aldım, cavab geldi güllelerden
şair ne tez gocaldın sen?
bezen uca, bezen asta, ötür sazım min sim üste
andı yalan, eşgi yalan, dostluğu da rüşvet olan
ürekyağı bir iblis de üzevari deyir herden
şair, ne tez gocaldın sen?
saç ağardı ancag ne gem elimdedir hele gelem
saç ağardı ancag ürek alovludur evvelki tek
bilirem ki demeyecek bir sevgilim bir de Veten
şair ne tez gocaldın sen?
Ne'metse de gözel şe'ir, şair olan gem de yeyir...
ömür keçir bir adetle, uğurlu bir saadetle
gören meni nedir deyir, saçlarına düşen bu den
şair, ne tez gocaldın sen?
Dünen mene öz elinde gül getiren bir gelin de
gözlerinde minbir sual, heykel kimi dayandı lal...
o bextever gözelin de men oxudum gözlerinden
şair, ne tez gocaldın sen?
Ovçuluğa meyil saldım, gece gündüz çölde galdım
dağ başından enib düze bir ox kimi süze süze
neçe ceyran nişan aldım, cavab geldi güllelerden
şair ne tez gocaldın sen?
bezen uca, bezen asta, ötür sazım min sim üste
andı yalan, eşgi yalan, dostluğu da rüşvet olan
ürekyağı bir iblis de üzevari deyir herden
şair, ne tez gocaldın sen?
saç ağardı ancag ne gem elimdedir hele gelem
saç ağardı ancag ürek alovludur evvelki tek
bilirem ki demeyecek bir sevgilim bir de Veten
şair ne tez gocaldın sen?
Подписаться на:
Сообщения (Atom)
.jpg)
