Emin-in devizinin davami

Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Qeyretimiz bellidir her millete...
Biz qoca Qafqazlı igid erlerik,
Cümle hünermendlerik, nerlerik,
İş görecek yerde söz ezberlerik,
Âşiqik ancaq quru boş sohbete?!
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?!
Çırmanırıq keçmeye çay gelmemiş,
Başlayırıq qızmağa yay gelmemiş,
Söz veririk indi bir ay gelmemiş,
Asta qaçıb dürtülürük xelvete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Cümle cahan yatsa da biz yatmarıq,
Qeyret-i milliyyemizi atmarıq.
Ehlimizi başqalara satmarıq.
Bir quruşa, bir pula, ya bir çete
Kim ne deyer bizde olan qeyrete.
Bizde görünmez ne fesâd ü nifâq,
İşlemede birbirimizden qoçaq,
Bax, budur, İslâmı getirdik qabaq,
Böylece xidmet olunur millete,
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Bir işe min hümmetimiz var bizim.
Bax, nece cemiyyetimiz var bizim.
Bunda gözel niyyetimiz var bizim.
Ay berekallah bu gözel niyyete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Hansı mekâtib ki, onu açmadıq?
Hansı senâye ki, para saçmadıq?
Verdiyimiz sözden uzaq qaçmadıq,
İşlerimiz mindi bütün surete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Bax, nece dârü'l-eceze, dâr-i elm.
Bir nece mekteb, nece âsâr-i elm.
Bizlerik, elbette, xirîdâr-i elm.
Çatmışiq ondandı bele hörmete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Bizde ne fehle tapılar, ne gedâ.
Bizde ne sâü ve ne bir bînevâ.
Bextever övlâdımıza merhebâ.
Baş aparıb her biri bir senete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Etmişik ifâ atalıq mehrini,
Çekmişik övlâdımızın fikrini,
Ömrümüz olsa görerik behrini,
Onda ki, onlar uyacaq sirqete,
Hebsde meşgul olacaq işrete,
Fexr ederik biz de bütün millete