Heyat-Naghil

NAĞIL – HƏYAT

Anam olsan belə, ay anam, xeyli,
Səndən gileyliyəm, səndən gileyli...
Sən duymaq, düşünmək öyrətdin mənə,
Duyub-düşünməkdən azad olaydım.
Danışmaq öyrətdin sən öz körpənə
Nola, mən anadan lal doğulaydım.

Dilini bir ilə öyrəndim... nahaq!..
Öz dilim özümə kəsilib yağı.
Bütün ömrüm boyu çalışdım,
ancaq Öyrənə bilmədim danışmamağı...
Başıma bəladır mənim öz dilim,
Dənizəm, üzümə durub sahilim.

Yerimək öyrətdin tutub əlimdən,
Dolaşdım aranı, dolaşdım dağı.
Balana yerimək öyrədincə sən,
Gərək öyrədəydin yıxılmamağı...

Fikirlər yığılır beynimdə qat-qat,
Cavablar qorxulu, suallar-yasaq.
Həyatı qanana ögeydir həyat,
Onu qanmayana doğmadır ancaq.

Məni incidirlər bəzən qəsd ilə,
Ertəsi hər şeyi unuduram mən.
Girəvə düşəndə zalimə belə
Zülm edib, kam almaq gəlmir əlimdən.

Ana, quduzlaşır həyat, ilbəil,
Dalayır puç olan ümidlərimi.
Niyə isti deyil, mehriban deyil
Bu amansız həyat qucağın kimi?..
Hardasan, ay ana, bir gəl, mən yenə
Bəlalı başımı qoyum dizinə.
Mənə nağıl danış, dayansın anlar,
Görüm, nağıldakı o qəhrəmanlar
Cütbaşlı divləri nə təhər yıxır,
Nə təhər gizlənib, tilsimdən çıxır.

Bir danış, hardadır, görüm səadət?
Bizim yurdumuza o niyə gəlməz?
Danış, danış görüm, Məlik Məhəmməd
Zülmətdən işığa necə çıxdı bəs?

Danışma, ay anam, danışma, kiri,
Beynimə batmayır bu əfsanələr.
Divlər görmüşəm ki, nağıl divləri,
Onların yanında toyuğa bənzər.

Nadanlar görmüşəm, öz yolundakı
Dikə eniş deyir, düzə dik deyir.
Tülkülər görmüşəm, öz qolundakı
Dəmir zəncirlərə bilərzik deyir.

Atasını söyən, yada baş əyən
Rəhbərlər görmuşəm, qəddar, amansız.
Tikana gül deyən, gülə kol deyən
Qarılar görmüşəm dinsiz, imansız.

Quldurlar görmüşəm, özgə yer deyil,
Yurdunu talayıb, asudə yatmış.
Tacirlər görmüşəm, simuzər deyil,
“Malades” sözünə Vətəni satmış.

Dünyanı biləndən, duyandan bəri
Mənim gözlərimdən düşüb həyat da.
Nağılda gördüyüm qorxunc şeyləri,
Həyatda görmüşəm, anam, həyatda.

Рустам Ибрагимбеков: «В Азербайджане нарушен главный механизм, без которого нация жить не может. Каждая нация существует за счет своей элиты»

Вы считаете себя русским или азербайджанцем?- Как это?.. Я только азербайджанец.- В Баку сейчас лучше, чем было при Советской власти?- Там нарушен нормальный ритм городской жизни. Это как демографическая катастрофа. Вот представьте себе, город, в котором жили полтора миллиона человек – половина по каким-то причинам уехала, и в том числе азербайджанцы, а вместо них приехало два миллиона людей, не подготовленных к городской жизни.Лучше это или хуже – не нам определять. Но что Баку - уже другой город – вне всякого сомнения, там люди совершенно другие. Баку имел свой образ жизни, свое мировоззрение.Понятие бакинец было не случайным, за ним стояло очень многое. Сейчас все размывается, и остались лишь какие-то островки. В Азербайджане нарушен главный механизм, без которого нация жить не может. Каждая нация существует за счет своей элиты.Сейчас ее нет, и самое главное - нарушен механизм ее образования. Национальная элита образуется очень сложно и медленно. То, что от нее сохранилось - отброшено на обочину жизни. Страна без национальной элиты не имеет будущего. Потому что механизм выбрасывает на верх власти не лучших, срабатывают семейные, денежные, региональные, коррупционные соображения.Человек, который достоин, практически не может пробиться, или же он должен притвориться таким, как все – иначе на обочину жизни. Когда в Баку приезжаешь, то приезжаешь уже не в Баку: уже в аэропорту тебя встречают люди, которые вместо приветствия, просят с тебя мзду за доставку до города.Вот в этом смысле, Баку уже не тот. Да и обустраивается он, в плане архитектуры, не в лучшем смысле. Но все же я его бесконечно люблю и при первой же возможности, половину времени провожу в этом городе.- У вас есть там планы?- Масса. И в том числе работа с моим театром. Он называется «Ибрус», о нем знает лишь узкий круг людей, но я его очень люблю.