The Clash of Civilizations or Dialogue Among Civilizations

The Clash of Civilizations is a theory, proposed by political scientist Samuel P. Huntington, that people's cultural and religious identities will be the primary source of conflict in the post-Cold War world. The theory was originally formulated in 1993 in a Foreign Affairs article titled "The Clash of Civilizations?",[1] as a reaction to Francis Fukuyama's 1992 book, The End of History and the Last Man. Huntington later expanded his thesis in a 1996 book The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order.
Iranian leader Mohammad Khatami introduced the idea of Dialogue Among Civilizations as a response to the theory of Clash of Civilizations. The term "Dialogue among Civilizations" became more notorious after the United Nations adopted a resolution to name the year 2001 as the year of Dialogue among Civilizations.
Huntington believed that while the age of ideology had ended, the world had only reverted to a normal state of affairs characterized by cultural conflict. In his thesis, he argued that the primary axis of conflict in the future would be along cultural and religious lines.
Huntington argues that the trends of global conflict after the end of the Cold War are increasingly appearing at these civilizational divisions. Wars such as those following the break up of Yugoslavia, in Chechnya, and between India and Pakistan were cited as evidence of inter-civilizational conflict.
Huntington also argues that the widespread Western belief in the universality of the West's values and political systems is naïve and that continued insistence on democratization and such "universal" norms will only further antagonize other civilizations. Huntington sees the West as reluctant to accept this because it built the international system, wrote its laws, and gave it substance in the form of the United Nations. Huntington identifies a major shift of economic, military, and political power from the West to the other civilizations of the world, most significantly to what he identifies as the two "challenger civilizations", Sinic and Islam.
In Huntington's view, East Asian Sinic civilization is culturally asserting itself and its values relative to the West due to its rapid economic growth. Specifically, he believes that China's goals are to reassert itself as the regional hegemon, and that other countries in the region will 'bandwagon' with China due to the history of hierarchical command structures implicit in the Confucian Sinic civilization, as opposed to the individualism and pluralism valued in the West. In other words, regional powers such as the two Koreas and Vietnam will acquiesce to Chinese demands and become more supportive of China rather than attempting to oppose it. Huntington therefore believes that the rise of China poses one of the most significant problems and the most powerful long-term threat to the West, as Chinese cultural assertion clashes with the American desire for the lack of a regional hegemony in East Asia.
Huntington argues that the Islamic civilization has experienced a massive population explosion which is fueling instability both on the borders of Islam and in its interior, where fundamentalist movements are becoming increasingly popular. Manifestations of what he terms the "Islamic Resurgence" include the 1979 Iranian revolution and the first Gulf war. Perhaps the most controversial statement Huntington made in the Foreign Affairs article was that "Islam has bloody borders". Huntington believes this to be a real consequence of several factors, including the previously mentioned Muslim youth bulge and population growth and Islamic proximity to many civilizations including Sinic, Orthodox, Western, and African.
Huntington sees Islamic civilization as a potential ally to China, both having more revisionist goals and sharing common conflicts with other civilizations, especially the West. Specifically, he identifies common Chinese and Islamic interests in the areas of weapons proliferation, human rights, and democracy that conflict with those of the West, and feels that these are areas in which the two civilizations will cooperate. Russia, Japan, and India are what Huntington terms 'swing civilizations' and may favor either side. Russia, for example, clashes with the many Muslim ethnic groups on its southern border (such as Chechnya) but cooperates with Iran in order to avoid further Muslim-Orthodox violence in Southern Russia and in an attempt to continue the flow of oil. Huntington argues that a "Sino-Islamic connection" is emerging in which China will cooperate more closely with Iran, Pakistan, and other states to augment its international position.
Huntington also argues that civilizational conflicts are "particularly prevalent between Muslims and non-Muslims", identifying the "bloody borders" between Islamic and non-Islamic civilizations. This conflict dates back as far as the initial thrust of Islam into Europe, its eventual expulsion in the Iberian reconquest, the attacks of the Ottoman Turks on Eastern Europe and Vienna, and the European imperial division of the Islamic nations in the 1800s and 1900s. He believes that some of the factors contributing to this conflict are that both Christianity (upon which Western civilization is based) and Islam are:
Missionary religions, seeking conversion by others
Universal, "all-or-nothing" religions, in the sense that it is believed by both sides that only their faith is the correct one
Teleological religions, that is, that their values and beliefs represent the goals of existence and purpose in human existence.
More recent factors contributing to a Western-Islamic clash, Huntington wrote, are the Islamic Resurgence and demographic explosion in Islam, coupled with the values of Western universalism - that is, the view that all civilizations should adopt Western values - that infuriate Islamic fundamentalists.
All these historical and modern factors combined, Huntington wrote briefly in his Foreign Affairs article and in much more detail in his 1996 book, would lead to a bloody clash between the Islamic and Western civilizations. Along with Sinic-Western conflict, he believed, the Western-Islamic clash would represent the bloodiest conflicts of the early 21st century. Thus, the September 11, 2001 terrorist attacks and subsequent events including the Afghanistan and Iraq wars have been widely viewed as a vindication of the Clash theory.[citation needed]

[edit] Core state and fault line conflicts
In Huntington's view, intercivilizational conflict manifests itself in two forms: fault line conflicts and core state conflicts. Fault line conflicts are on a local level and occur between adjacent states belonging to different civilizations or within states that are home to populations from different civilizations. Core state conflicts are on a global level between the major states of different civilizations. Core state conflicts can arise out of fault line conflicts when core states become involved.[3]
These conflicts may result from a number of causes, such as: relative influence or power (military or economic), discrimination against people from a different civilization, intervention to protect kinsmen in a different civilization, or different values and culture, particularly when one civilization attempts to impose its values on people of a different civilization
The term "Dialogue Among Civilizations" became famous after the United Nations adopted a resolution to name the year 2001 as the year of Dialogue Among Civilizations
The page dedicated to the United Nations Year of Dialog Among Civilizations [3], introduces the idea as follows:
“
What is diversity? What can people do to open the lines of communication and redefine the meaning of diversity? How can we better understand diversity? What is the overall perception of diversity? These were the questions the General Assembly grappled with in 1998, when the year 2001 was announced as the United Nations Year of Dialogue Among Civilizations.
What does a dialogue among civilizations mean? One could argue that in the world there are two groups of civilizations – one which perceives diversity as a threat and the other which sees it as an opportunity and an integral component for growth. The Year of Dialogue Among Civilizations was established to redefine diversity and to improve dialogue between these two groups. Hence, the goal of the Year of Dialogue Among Civilizations is to nurture a dialogue which is both preventive of conflicts – when possible – and inclusive in nature.
To do this, Governments, the United Nations system and other relevant international and non-governmental organizations were invited by the United Nations General Assembly to plan and implement cultural, educational and social programmes to promote the concept of the dialogue among civilizations.
Here are some excerpts from the vision of the Foundation for Dialogue among Civilizations [4]:
“
... The act of dialogue among cultures and civilizations faces multiple theoretical and practical questions. Fundamental questions regarding civilization and culture, and the intellectual and scientific preoccupations in this regard should not be underestimated. I would like, however, to emphasize that the main objective for this initiative of dialogue among cultures and civilizations is in fact to initiate a new paradigm in international relations and those among human beings in our contemporary world. This necessity will be clearer when we compare it with the other paradigms which currently form the basis of international relations. It is through a fundamental and structural critique of these paradigms that the raison d’être for this new paradigm is identified.
We cannot invite people and governments to the paradigm of dialogue of cultures and civilizations without learning lessons from history, without thoroughly investigating the reasons behind major world disasters in the twentieth century and their continuation in the current one, and without passing judgment on the existing dominant paradigm which is based on a dialogue of power and glorification of might.
Dialogue among civilizations, viewed from an ethical perspective, is in fact an invitation to discard what might be termed the power oriented will, in favour of a love oriented one. In this case, the result of dialogue will be empathy and compassion. And the interlocutors will primarily be thinkers, leaders, artists and all benevolent intellectuals who are the true representatives of their respective cultures and civilizations.
Relying on shared principles, objectives, and threats in order to find shared solutions is a major step towards changing the existing situation and isolating the extremists who, by sanctifying violence and force, have spoilt the world for all its inhabitants regardless of their culture or civilization.
what do u think?

Heyat-Naghil

NAĞIL – HƏYAT

Anam olsan belə, ay anam, xeyli,
Səndən gileyliyəm, səndən gileyli...
Sən duymaq, düşünmək öyrətdin mənə,
Duyub-düşünməkdən azad olaydım.
Danışmaq öyrətdin sən öz körpənə
Nola, mən anadan lal doğulaydım.

Dilini bir ilə öyrəndim... nahaq!..
Öz dilim özümə kəsilib yağı.
Bütün ömrüm boyu çalışdım,
ancaq Öyrənə bilmədim danışmamağı...
Başıma bəladır mənim öz dilim,
Dənizəm, üzümə durub sahilim.

Yerimək öyrətdin tutub əlimdən,
Dolaşdım aranı, dolaşdım dağı.
Balana yerimək öyrədincə sən,
Gərək öyrədəydin yıxılmamağı...

Fikirlər yığılır beynimdə qat-qat,
Cavablar qorxulu, suallar-yasaq.
Həyatı qanana ögeydir həyat,
Onu qanmayana doğmadır ancaq.

Məni incidirlər bəzən qəsd ilə,
Ertəsi hər şeyi unuduram mən.
Girəvə düşəndə zalimə belə
Zülm edib, kam almaq gəlmir əlimdən.

Ana, quduzlaşır həyat, ilbəil,
Dalayır puç olan ümidlərimi.
Niyə isti deyil, mehriban deyil
Bu amansız həyat qucağın kimi?..
Hardasan, ay ana, bir gəl, mən yenə
Bəlalı başımı qoyum dizinə.
Mənə nağıl danış, dayansın anlar,
Görüm, nağıldakı o qəhrəmanlar
Cütbaşlı divləri nə təhər yıxır,
Nə təhər gizlənib, tilsimdən çıxır.

Bir danış, hardadır, görüm səadət?
Bizim yurdumuza o niyə gəlməz?
Danış, danış görüm, Məlik Məhəmməd
Zülmətdən işığa necə çıxdı bəs?

Danışma, ay anam, danışma, kiri,
Beynimə batmayır bu əfsanələr.
Divlər görmüşəm ki, nağıl divləri,
Onların yanında toyuğa bənzər.

Nadanlar görmüşəm, öz yolundakı
Dikə eniş deyir, düzə dik deyir.
Tülkülər görmüşəm, öz qolundakı
Dəmir zəncirlərə bilərzik deyir.

Atasını söyən, yada baş əyən
Rəhbərlər görmuşəm, qəddar, amansız.
Tikana gül deyən, gülə kol deyən
Qarılar görmüşəm dinsiz, imansız.

Quldurlar görmüşəm, özgə yer deyil,
Yurdunu talayıb, asudə yatmış.
Tacirlər görmüşəm, simuzər deyil,
“Malades” sözünə Vətəni satmış.

Dünyanı biləndən, duyandan bəri
Mənim gözlərimdən düşüb həyat da.
Nağılda gördüyüm qorxunc şeyləri,
Həyatda görmüşəm, anam, həyatda.

Рустам Ибрагимбеков: «В Азербайджане нарушен главный механизм, без которого нация жить не может. Каждая нация существует за счет своей элиты»

Вы считаете себя русским или азербайджанцем?- Как это?.. Я только азербайджанец.- В Баку сейчас лучше, чем было при Советской власти?- Там нарушен нормальный ритм городской жизни. Это как демографическая катастрофа. Вот представьте себе, город, в котором жили полтора миллиона человек – половина по каким-то причинам уехала, и в том числе азербайджанцы, а вместо них приехало два миллиона людей, не подготовленных к городской жизни.Лучше это или хуже – не нам определять. Но что Баку - уже другой город – вне всякого сомнения, там люди совершенно другие. Баку имел свой образ жизни, свое мировоззрение.Понятие бакинец было не случайным, за ним стояло очень многое. Сейчас все размывается, и остались лишь какие-то островки. В Азербайджане нарушен главный механизм, без которого нация жить не может. Каждая нация существует за счет своей элиты.Сейчас ее нет, и самое главное - нарушен механизм ее образования. Национальная элита образуется очень сложно и медленно. То, что от нее сохранилось - отброшено на обочину жизни. Страна без национальной элиты не имеет будущего. Потому что механизм выбрасывает на верх власти не лучших, срабатывают семейные, денежные, региональные, коррупционные соображения.Человек, который достоин, практически не может пробиться, или же он должен притвориться таким, как все – иначе на обочину жизни. Когда в Баку приезжаешь, то приезжаешь уже не в Баку: уже в аэропорту тебя встречают люди, которые вместо приветствия, просят с тебя мзду за доставку до города.Вот в этом смысле, Баку уже не тот. Да и обустраивается он, в плане архитектуры, не в лучшем смысле. Но все же я его бесконечно люблю и при первой же возможности, половину времени провожу в этом городе.- У вас есть там планы?- Масса. И в том числе работа с моим театром. Он называется «Ибрус», о нем знает лишь узкий круг людей, но я его очень люблю.

ŞAİR NE TEZ GOCALDIN SEN!

ŞAİR NE TEZ GOCALDIN SEN!
Ne'metse de gözel şe'ir, şair olan gem de yeyir...
ömür keçir bir adetle, uğurlu bir saadetle
gören meni nedir deyir, saçlarına düşen bu den
şair, ne tez gocaldın sen?

Dünen mene öz elinde gül getiren bir gelin de
gözlerinde minbir sual, heykel kimi dayandı lal...
o bextever gözelin de men oxudum gözlerinden
şair, ne tez gocaldın sen?

Ovçuluğa meyil saldım, gece gündüz çölde galdım
dağ başından enib düze bir ox kimi süze süze
neçe ceyran nişan aldım, cavab geldi güllelerden
şair ne tez gocaldın sen?

bezen uca, bezen asta, ötür sazım min sim üste
andı yalan, eşgi yalan, dostluğu da rüşvet olan
ürekyağı bir iblis de üzevari deyir herden
şair, ne tez gocaldın sen?

saç ağardı ancag ne gem elimdedir hele gelem
saç ağardı ancag ürek alovludur evvelki tek
bilirem ki demeyecek bir sevgilim bir de Veten
şair ne tez gocaldın sen?

Global maliye bohrani İsrailin işi mi? (Türk dilində)

Küresel kriz İsrail komplosu mu? Dünyayı sarsan krizle ilgili ilginç tespitler
Yüzyılın en büyük krizi, tarihin kaydetmediği oranda bir yolsuzluğa dönüşüyor. Yeni Şafak yazarı İbrahim Karagül Küresel krizle ilgili öngörülerde bulundu. İşte o yazı:
İnsanlığın yüzyıldır karşılaştığı en büyük ekonomik krizle yolsuzluk birbirinden ayrılması güç iki gerçek haline geldi. Krizin mimarları artık ülkelerin hazinelerini hortumlamaya başladı. Finansal sistemi çöküşten kurtarmak için insanlık tarihinin en büyük mali operasyonu kriz tacirleri ve sistemi çökertenler için yepyeni bir kazanç kapısı açıyor. Mali operasyon için harcanan miktarın büyüklüğünü düşününce, yolsuzluğun boyutunun da nerelere ulaşabileceği takdir edilebilir.
Daha şimdiden, operasyon maliyeti 3.5 trilyon dolara ulaştı. Sadece Avrupa'nın ayırdığı miktar 2 trilyon dolar. Sadece Almanya'nın ayırdığı miktar, 680 milyar dolar. Kurtarma paketleriyle kurtarılanlar kimler? Dikkatle bakmak gerekiyor.
Mali sistemi kurtarmak, sistemi çökertenleri de kurtarmaya dönüşürse, ya da onlara yeni kazanç kapıları açarsa durum daha da vahim hal alacak demektir. Bu yönden şüpheler giderek artıyor. Kurtarılmayanlar, batmasına izin verilenler üzerinden ise, tarihin görmediği büyüklükte sermaye hırsızlığı, yolsuzluk ve para transferleri izliyoruz.
Şimdi vereceğim örnek çok önemli. Net ifadelerde, özenle gizlenmeye çalışılan çok çarpıcı bir iddiayı dikkatinize sunuyorum:
" Bazı sermaye merkezleri ABD piyasasından devasa miktarda parayı dış piyasalara kaçırıyor. ABD için ürkütücü bir şey bu. Washington, krizi atlatmak için paketlerin yanında dışarıdan para çekmeye çalışırken onlar daha güveli ülkelere hızla transferler yapıyor.
" İşin tuhafı, bu transferleri yapanlar dışarıdan değil, ABD mali sisteminin kalbini oluşturan çevrelerden oluşuyor.
" Bu durum ilk bakışta normaldir. Çöküşe geçen bir piyasa var ve güvenli limanlar aranıyor. Yaklaşık yedi yıldır benzer hareketler izliyoruz zaten. Ama asıl konu bu değil. Şok edici gerçek şu:
" Lehman Brothers'ın batışı kriz sürecinin en büyük yolsuzluğuna da zemin hazırlamış. Batmasına izin verilen, kurtarılmayan, 613 milyar dolarlık finans kuruluşunun batışı sırasında dudak uçuklatan olaylar yaşanmış.
" İddialara göre, Lehman Brothers iflası öncesi devasa miktarda para, elektronik ortamda İsrail'e aktarılmış. Şöyle:
" Lehman Brothers'ın 15 Eylül'de battığı açıklandı. Ancak yukarıda ifade edilen 613 milyar doların gerçek olmadığı şimdi ortaya çıkıyor.
" Bu rakam verilirken tam dört ay önceki veriler kullanılmış. 19 Eylül'de, şirket varlığının 100 milyar dolar olduğu ortaya çıkmış. Peki geriye kalan miktar nereye gitti?
" İşte büyük yolsuzluk operasyonu burada. İddialara göre tam 400 milyar dolar İsrail bankalarına aktarılmış. Şirketin CEO'sunun milyonlarca dolarlık tazminatından söz etmiyorum. 400 milyar dolardan söz ediyorum.
" Transfer edilen İsrail bankalarının adları belli. Üç banka var kullanılan: Hapoalim Grup, Bank Leumi Grup ve Discount Bank Grup..
" Transfer edilenler belli. İsrailli bankerler... Bu kayıtlar Lehman Brothers'la ilgili soruşturmalarda ortaya çıkıyor.
" En kötüsü de, ABD'nin bu transferi İsrail'de soruşturma imkanı bulamaması. İsrail bankacılık yasalarının buna izin vermemesi.
" Bu yolsuzluk örneği gizlenecek türden değil. 400 milyar dolarlık büyük transfer ve bankanın iflas ettirilmesi. Tarihin en büyük banker operasyonu!
" Diğer iflaslarda da çok yakında benzer örnekler ortaya çıkacak gibi. Yolsuzluk boyutu böyle. Ama bir gerçek daha var ki, ısrarla ve dikkatle üzerinde durulması gerekiyor.
" Finans piyasası merkez değiştiriyor. ABD merkez olma özelliğini kaybediyor.
" 1873'deki panikle finans merkezi Merkez Avrupa'dan Amerika'ya kaydı. Şu anki kriz, ABD'nin merkez olma özelliğini kaybedişidir. Bazılarına göre yeni adres Çin ve Hindistan olacak...
Bakalım bu öngörü tutacak mı? 400 milyar dolarlık büyük operasyonla ilgili iddialardan sonra nelere tanık olacağız göreceğiz...

Emin-in devizinin davami

Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Qeyretimiz bellidir her millete...
Biz qoca Qafqazlı igid erlerik,
Cümle hünermendlerik, nerlerik,
İş görecek yerde söz ezberlerik,
Âşiqik ancaq quru boş sohbete?!
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?!
Çırmanırıq keçmeye çay gelmemiş,
Başlayırıq qızmağa yay gelmemiş,
Söz veririk indi bir ay gelmemiş,
Asta qaçıb dürtülürük xelvete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Cümle cahan yatsa da biz yatmarıq,
Qeyret-i milliyyemizi atmarıq.
Ehlimizi başqalara satmarıq.
Bir quruşa, bir pula, ya bir çete
Kim ne deyer bizde olan qeyrete.
Bizde görünmez ne fesâd ü nifâq,
İşlemede birbirimizden qoçaq,
Bax, budur, İslâmı getirdik qabaq,
Böylece xidmet olunur millete,
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Bir işe min hümmetimiz var bizim.
Bax, nece cemiyyetimiz var bizim.
Bunda gözel niyyetimiz var bizim.
Ay berekallah bu gözel niyyete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Hansı mekâtib ki, onu açmadıq?
Hansı senâye ki, para saçmadıq?
Verdiyimiz sözden uzaq qaçmadıq,
İşlerimiz mindi bütün surete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Bax, nece dârü'l-eceze, dâr-i elm.
Bir nece mekteb, nece âsâr-i elm.
Bizlerik, elbette, xirîdâr-i elm.
Çatmışiq ondandı bele hörmete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Bizde ne fehle tapılar, ne gedâ.
Bizde ne sâü ve ne bir bînevâ.
Bextever övlâdımıza merhebâ.
Baş aparıb her biri bir senete.
Kim ne deyer bizde olan qeyrete?
Etmişik ifâ atalıq mehrini,
Çekmişik övlâdımızın fikrini,
Ömrümüz olsa görerik behrini,
Onda ki, onlar uyacaq sirqete,
Hebsde meşgul olacaq işrete,
Fexr ederik biz de bütün millete